Rekolekcje 3′ w Ruchu Światło-Życie przebiegają pod hasłem Ecclesia Mater – Mater Ecclesiae. Jednym z celów tych rekolekcji jest, odkrycie Kościoła, nie jako instytucji, czy Kościoła własnej parafii, tylko dostrzeżenie, jak wiele w kościele jest różnorodności i sposobów na poznanie Boga. Dzieje się to poprzez spotkania z różnymi wspólnotami które działają w ramach Kościoła. Zarówno tymi sakralnymi(bracia i siostry zakonne, diakonat), jak i tymi świeckimi (szkoła nowej ewangelizacji, odnowa w Duchu Świętym, wspólnota rodzin mamre, neokatechumenat itd.).

Rekolekcje które miałem szczęście przeżyć, miały jeszcze jeden budujący wiedze o kościele aspekt. Mieliśmy na nich okazje zapoznania się z Kościołem Katolickim w ateistycznych Czechach. Czechy, to kraj w którym zaledwie 30% mieszkańców, deklaruje że jest osobami wierzącymi, (co ma to swoje bardzo silne uzasadnienie w historii narodu czeskiego), z czego ok 20% to katolicy. Można z samych tych liczb wnioskować jaki jest Kościół Katowicki z Czechach. Bardzo mały. Ale za to bardzo żywy, rozwijający się i taki w którym prawie 100% wierzących w Chrystusa nie raz musiało potwierdzić swoją wiarę czynami i wyrzeczeniami.

Gdy w Czechach obalano dynastie Habsburgów, wraz z nią w pewnym stopniu „obalono” Kościół Katolicki(którego Habsburgowie byli wielkimi sprzymierzeńcami). Uznano wtedy że, zło które przyniosła Czechom władza Habsburgów, było bezpośrednio połączone z wyznawaną przez nich wiarą. Dlatego Czesi jako naród dumny, który szczycił się wysokim poziomem wykształcenia, jako osoby inteligentne, odrzucili wiarę, jako przeżytek czasów nierozumnych. Na szczęście wiara wśród mieszkańców(nielicznych) zachowała się a kościół nadal trwał.

Co jednak z tego wszystkiego wynika? Wynika to, że Kościół Katolicki w Czechach, a w Polsce to dwa przeciwieństwa. Jaki jest Kościół Katolicki w Polsce? Duży, ogromny wręcz (w porównaniu z innymi krajami w europie niemożliwie duży). Ale co za tym idzie, jest to Kościół gdzie przeważa ilość nad jakością. Gdzie ludzie chodzą z przyzwyczajenia i pewnego rodzaju tradycji. W którym nie przywiązuje się uwagi, do tłumaczenia tego co się na Mszy Świętej dzieje, a zamiast kazania proboszcza, który zna swoich parafian i w miarę wie, jak do nich dotrzeć, czyta się 5 stronicowe listy biskupie, które nie jak nie mają odniesienia do zwykłego życia.

To co zachwyciło mnie w niedzielnej mszy z parafianami w Pradze, to ich otwartość i zaangażowanie na Mszy Świętej. To, trudne do opisania, spojrzenie drugiego człowieka na siedzącą obok w ławce osobę, która cieszy sie z tego że ta osoba chce być przy Chrystusie. Zachwycił mnie także, moment przekazania sobie znaku pokoju, gdy nie było to podanie drugiej osobie ręki na odczepnego, tylko chęć, zbudowania jeszcze większej jedności. I to bez znaczenia, że moglibyśmy się w rozmowie nie zrozumieć. Podczas przekazania sobie znaku pokoju, język którym sie posługiwaliśmy był dla wszystkich zrozumiały. Uścisk dłoni, uśmiech, spojrzenie w oczy i chęć dzielenia się (s)pokojem Chrystusa. Że nie wspomnę już, o takich zwykłych rzeczach jak niesienie darów do ołtarza, czy czytanie słowa Bożego przez osoby z Kościoła. Nie zapomnę też kazania które wygłosił proboszcz tamtejszej parafii. Wyszedł na ambonę, w podeszłym już wieku ksiądz, skłonił się tylko, bo widać że uklęknięcie sprawiło by mu kłopot, i zaczął… od pytania do obecnych ludzi: O czym była dzisiejsza Ewangelia? A ludzie mu odpowiadali. Nie było to retoryczne pytanie, na które sam sobie odpowie, a my musimy tylko poczekać aż dojdzie do tego co chce usłyszeć. Ja poczułem, że kazanie trwałoby tak długo aż usłyszałbym zadowalającą odpowiedź, albo przeczytałbym ludziom jeszcze raz tę Ewangelie. A później ten staruszek, zaczął mówić z taką charyzmą, której powinien pozazdrościć, nasz diakon, który jest od niego co najmniej 50 lat młodszy. Życzę każdej wierzącej osobie, by spotkała na swojej drodze kapłana, który tak mówiłby o Bogu i pokazał mu że wiara z wiekiem nie przemija, a tylko dodaje sił.
Po tej Mszy Świętej, mieliśmy okazje dać świadectwo żywej wiary przez śpiew. I pomimo tego, jak sam mam wielki uraz do „Barki”, to widok śpiewających wspólne Polaków i Czechów był warty zaśpiewania tej pieśni. A co dopiero widok staruszki, dla której widok 60 młodych osób, uczestniczących w pełni w Eucharystii i wielbiących Boga pieśnią był tak wzruszający że doprowadził ją do szczerych łez.
Nie byłbym jednak sobą gdyby nie mała uwaga. Mianowicie kilkakrotnie po zaśpiewaniu przez nas pieśni, niektórzy Czesi zaczęli klaskać, ale nie potrafiłbym bym im odpowiednio przekazać, że my to robimy z radości po przyjęciu Chrystusa i to jemu należą się oklaski

Podczas tych rekolekcji, mięliśmy też okazje spotkać się biskupem Pragi Václavem Malým. Jedno jego zdanie szczególnie pozostało mi w pamięci: „U was biskup to wielki pan. A u nas biskup musi mieć serce. Nie opieramy się na masach, ale staramy się dotrzeć osobiście do każdego” (zapisałem sobie to żeby nie zapomnieć;)). Zdanie to bardzo dobitnie podkreśla różnice pomiędzy polskimi a czeskimi biskupami i podejściem jednych a drugich. Dla przykładu. Gdy nasz kolega animator, dużo wcześniej załatwiał nam to spotkanie, biskup przyjął go ubrany jak normalny facet( w koszulce, a nie w sutannie, czy koszuli) i normalnie zjedli razem obiad. Jakoś nie wyobrażam sobie takiego spotkania z polskim biskupem, pomijając fakt że byłoby ono dość trudne do zorganizowania.
Biskup, powiedział do nas jeszcze jedno ważne zdanie. „Jesteście nadzieją Polskiego kościoła”. I ja się z nim zgadzam. Bo to właśnie młodzi ludzie, dzisiejsi 18 latkowie, będą wpływać na dalsze losy kościoła. Może to dla kogoś strasznie zabrzmieć, że jest nadzieją dla kościoła. Ale przecież kościół, to wspólnota wierzących. Ci którzy wierzą tworzą kościół i od nich będzie się wymagało by powiedzieć, jak widzą kościół: co jest dobrze, a co powinno się zmienić.

Co ja bym chciał zmienić? Chciałbym żeby księża w Polsce zaczęli prowadzić Katechezę, która nie jest lekcją religii, na której za powiedzenie „Ojcze Nasz” dostaje się 5(czym innym jest religioznawstwo). Chciałbym żeby do sprawowania Eucharystii przywiązywało się w Polsce największą uwagę. By zatrudniono dobrych organistów, by ministranci, czytali i śpiewali w sposób „literacki” a nie byli posyłani do czytania słowa Bożego, wszyscy którzy potrafią już poskładać literki. by w Polsce zaistniała jedność w Liturgii, a nie panowała zasada, że co parafia to inny zwyczaj. By przestano zbierać składkę podczas mszy, ale żeby każdy kto chce się podzielić, mógł wrzucić swój dar do puszki. I chciałbym nie spotykać ludzi zdrowych i młodych przed kościołem, siedzących na ławce, nie widzących kompletnie ołtarza, którzy „uczestniczą” we Mszy Świętej. Chciałbym, żeby nowe kościoły, były budowane tylko dlatego że, jest coraz więcej ludzi wierzących i rzeczywiście nie mogą oni się pomieścić w obecnych.
A to co najważniejsze, to chciałbym żeby więcej mówiło sie o Życiu Jezusa który jest Chrystusem, a nie mówiono tylko o Jego śmierci i zmartwychwstaniu. By kościół zaczął ewangelizacje od mówienie i pokazania Miłości Chrystusa.

Zastanawiałem się w Pradze, czy nie chciałbym zamieszkać w Czechach i uczestniczyć z życiu małego, ale żywego, bardzo silnego w wierze kościoła czeskiego? Ale stwierdziłem że, nie jest to dla mnie droga. Będąc w Pradze jeszcze wyraźniej uświadomiłem sobie, jak bardzo w Polsce brakuje porozumienia miedzy wiernymi świeckimi a klerem. Jak brakuje jakiegoś szczebla w drabinie, jak brakuje ludzi świeckich, którzy mówią o żywej relacji w Chrystusem i dzielących się na co dzień świadectwem o działaniu Chrystusa w ich życiu. Nie wiem, czy ja będę taka osobą, ale wiem że, chce nią być. By ludzie poprzez moje życie, widzieli wielkie działanie Miłości Chrystusa.

Dziś wspominamy męczeńską śmierć Chrystusa. Dziś jest czas wyciszenia i zadumy. Ale nie jest to czas rozpaczy. Nie jest to czas zwątpienia i beznadziei. Jest to czas gdy wsłuchujemy się w pozostawione przez Chrystusa słowa.

Mówi się, że święta Wielkanocne, to święta chwalebnej śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ale przecież nie jest to kompletny obraz tych dni. Bo te święta, to czas gdy wspominamy ŻYCIE, śmierć I zmartwychwstanie JEZUSA, który dzięki nim stał się Chrystusem. Cóż znaczyłaby nawet najbardziej okrutna śmierć Jezusa z Nazaretu, gdyby nie całe Jego życie, gdyby nie treści których nauczał?

Jaki więc Testament Jezusa, odczytujemy dzisiaj, w dniu gdy obchodzimy pamiątkę Jego śmierci? Pierwszym rozdziałem jest MIŁOŚĆ. „Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe? On mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swą wolą. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.”

Jezus stwierdził, że na tych dwóch przykazaniach opiera się całe prawo i prorocy. Jezus chce byśmy pamiętali, że Bóg jest Miłością, i z Miłości Bożej, z Miłości do nas, Bóg dokonuje dzieła odkupienia. Miłość Boga oznacza, że On chce dla nas największego szczęścia. Chce byśmy byli szczęśliwi, by nasze życie było radosne i udane. Byśmy potrafili cieszyć się z tego, że żyjemy. Ale tej Miłości musimy się od kogoś nauczyć, musimy mieć wzór, z którego możemy czerpać. Tym wzorem, jest dla nas Jezus. Do wszystkiego co zrobił i powiedział, można przykleić notkę „…z Miłości”.

Jezus będąc Bogiem, który stworzył cały świat, staje się podobnym do ludzi…z Miłości.
Jezus pomaga młodej parze na weselu, by nie musieli się wstydzić przed krewnymi nieodpowiedzialnością…z Miłości.
Jezus wskrzesza młodego chłopaka, widząc cierpienie Jego matki…z Miłości.
Jezus nie potępia kobiety cudzołożnej i ratuje ją przed zawiścią faryzeuszy… z Miłości.
Jezus szczerze płacze nad grobem Łazarza…z Miłości.
Jezus obmywa nogi swoim uczniom, i staje się dla nich wzorem nauczyciela…z Miłości.

On jest dla każdego człowieka, przykładem, doskonałego wypełnienia człowieczeństwa. On jest wzorem dobroci, radości, nadziei, przebaczenia, sprawiedliwości, cierpliwości, przyjaźni, opiekuńczości, pracowitości itd. Jego przykazanie Miłości jest proste. ale proste dopiero w momencie, odnalezienia doskonałego wzoru wypełniania tego przykazania. On jest doskonałym wzorem.

Ale przecież my nie jesteśmy jak Chrystus. On był Bogiem człowiekiem, więc Jemu było prościej. Dlatego na kartach ewangelii, mamy opisany kolejny wzór całkowitego oddania Bogu. Jest Nim Maryja. Całej jej życie, całkowicie oddane jest Bogu. Każdy jej czyn opisany na kartach ewangelii, jest warty naszego naśladowania. Począwszy od przyjęcia Bożego zadnia, objawionego przez Archanioła Gabriela, poprzez ciągłą obecność przy Chrystusie i Jego uczniach, aż do przyjęcia namaszczenia Duchem Świętym w dniu pięćdziesiątnicy.

Pozostaje jeszcze drugie największe przykazanie. Drugie, dlatego, że bez odkrycia pierwszego to drugie nie ma sensu. To drugie, nie ma takiej mocy. W tym przykazaniu zawarta jest troska o siebie i drugiego człowieka. Tak o siebie. Bo mówi ono że bliźniego mamy miłować jak siebie samego. A przecież żeby to zrobić, to trzeba najpierw Kochać samego siebie. Może to wydawać się dziwne i nie chrześcijańskie. Ale przecież, jak można mówić drugiej osobie o Miłości, o tym że jest ważny, potrzebny i wyjątkowy, jeśli samemu się tego o sobie nie myśli. To przecież zwykła hipokryzja.

A nie ma w takim podejściu czegoś niewłaściwego, jeśli za wzór Miłości mamy Boga, mamy Chrystusa. Wzór tej Miłości jest także opisany szczegółowo w liście do Koryntian. Taka Miłość samego siebie, jest czysta, jest piękna, jest pozbawiona wszelkich nieczystości. Takiej Miłości samego siebie, nie należy się obawiać, tylko trzeba ją odkryć, a później przelać ją na bliźniego.

Drugim rozdziałem pozostawionego przez Jezusa Testamentu, jest Krzyż.

„Krzyżu Święty, co świat obejmujesz,
Który rozdartą ziemię ramionami dwoma,
Jak dziecko słabe matka
przed ciemnością bronisz,
Zmiłuj się nad nami.
Krzyżu Święty, masz moc pojednania
I północy z południem i wschodu z zachodem
Który nienawiść łamiesz, a niewolę kruszysz,
Zmiłuj się nad nami.

Tobą mury rozwalać, Tobą się osłonić,
Tobie się ufnym sercem z miłością pokłonić. x2

Krzyżu Święty, który ziemię spinasz,
Jak gdy żelazną klamrą
człowiek dom swój chroni,
By się w gruzy nie rozpadł na zwęglonej ziemi,
Zmiłuj się nad nami.
Krzyżu Święty, nad nami wzniesiony,
Jak bandaż litościwie ściągasz brzegi rany,
By się nowe zaczęło w sercu wyleczonym,
Zmiłuj się nad nami”.

W dzisiejszych czasach, w dzisiejszej Polsce, niewygodnie jest mówić o krzyżu. Ludzie boją się o nim mówić, podejmować rozmów związanych z krzyżem. Na całym świecie, prowadzone są debaty o usunięciu krzyży ze szkół, by nie przypominać dzieciom cierpienia. Nie pozwala się na noszenie krzyża, w widocznym miejscu, by nie „urazić czyiś uczyć religijnych”. A w Polsce jeszcze rok temu, ludzie nazywający się obrońcami krzyża, niszczyli w polakach  prawdziwe Jego przesłanie.

Im częściej będziemy rozważać tajemnice Krzyża Chrystusowego, w kontekście tylko Jego męki, śmierci i zmartwychwstania, tym bardziej będzie się utrwalał w ludziach obraz cierpienia. A przecież ten krzyż, jest ostatecznym wyrazem Miłości Jezusa do każdego człowieka. On jest ukoronowaniem, jego ziemskiego nauczania. Jezus nie chciał abyśmy spoglądając na krzyż, na pierwszym miejscy widzieli Jego cierpienie. On chciał byśmy pod krzyżem uczyli się Kochać.

Jednocześnie Jezus uczy nas przyjmować krzyż. Przyjmować w naszym codziennym życiu, to co trudne, to co bolesne.

Pewnego razu starsza kobieta, strasznie narzekała do Boga, na swój krzyż. Mówiła: „Panie, czemu mnie aż tak doświadczasz? Dlaczego jest mi tak ciężko, kiedy innym jest dużo lżej. Dlaczego dałeś mi tak wielki krzyż, który ledwo mogę udźwignąć?”. A po tych słowach, ukazał się jej anioł. Rzekł do niej: ” Chodź ze mną”, a gdy ona poszła ukazał jej anioł sale, wypełnioną różnego rodzaju, krzyżami. Wielkie, malutkie, z żelaza, brązu, złota. I powiedział jej Anioł: „Wybierz sobie nowy krzyż, który odtąd będziesz dźwigać, przez całe swoje życie”. Kobieta chodziła między krzyżami, oglądała, podnosiła, sprawdzała. Wreszcie wybrała. Krzyż był z brązu, średniej wielkości, trochę cięższy. „Ten chce dźwigać przez resztę mojego życia. Nie jest za mały, bo przecież Bóg mi pomaga w życiu, i nie jest za duży, bym przewracała się za każdym krokiem”. A anioł rzekł do Niej: „To jest właśnie ten sam krzyż, który dźwigałaś do tej pory”.

Jezus poprzez swoje życie, chciał nauczyć nas zawierzenia Bogu. Zaufania, że Bóg ma wobec naszego życia dobry plan i chce tylko i wyłącznie naszego dobra. I ostatecznie pokazał nam to w swoich ostatnich godzinach. Do końca nie zwątpił, nie zaczął złorzeczyć na swój los, nie sprzeciwił się Ojcu. I za to wszystko został ponad świat wywyższony.

„To wam powiedziałem przebywając wśród was.  A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.  Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka.  Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie”.

może wydawać się że w dniu dzisiejszym powinno być więcej słów, o przebaczeniu, cierpieniu, odpuszczeniu grzechów. Owszem są to bardzo ważne słowa i nie należy o nich zapominać. Nie mogą one jednak przesłonić nam powodu, dla którego Jezus zawisł na krzyżu. Nie mogą one przesłonić, Miłość Jezusa Chrystusa. Bo gdy tak się stanie, najważniejsza treścią która zapamiętamy z spotkanie z Bogiem w kościele, będzie Cierpienie Jezusa z Nazaretu na Krzyżu, a nie Radość z Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

J. Tuwim „Chrystus”

Nie skarżę się, mój Ojcze, nie skarżę się, mój Panie,
Iżeś dał sercu memu to smutne miłowanie.

Nie skarżę się, mój Ojcze, że tak samotnie chodzę,
Żem się już wielce znużył na tej ciernistej drodze.

Obchodzę chaty z wieścią: „zbliża się, z łaski nieba”.
A ludzie mówią: „Z Bogiem…” I dają kromkę chleba.

Czyli są słowa moje tak bardzo niepojęte?
Nie widzą, że się zbliża Królestwo Twoje święte.

Nie widzą, że niebiosa rozwarły się narodom,
Nie wierzą, choć im prawdę z radością i z pogodą…

Lecz się nie skarżę, Panie, że tak strapiony chodzę,
Że nie ma, nie ma kresu ciernistej mojej drodze.

Ptaszkowie mają gniazdka i liszki mają schowy,
I tylko Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy.

Lecz to nie skarga, Panie… Spraw jeno w bliskim cudzie,
Iżby mnie zrozumieli ci dobrzy, cisi ludzie.

„Dopókiś młody, bawią cię ballady,

Poezja gminna nadzwyczaj zachwyca,

Lubisz w wierszykach chmury, księżyc, gady,

Znajdujesz, że jest jakaś tajemnica

W mgle, w któréj wiersze brzęczą jak owady

I brylantują myśl blaskiem księżyca;

I myślisz, że to sam poeta roi,

Skrzy się i błyska, i leci?… On stoi.

Ty sam te wiersze niesiesz w kraj marzenia,

W téj mgle twych własnych myśli tęcza świta,

W tych dumkach twoje latają westchnienia;

Potém z tych wszystkich wierszy, dumań – kwita;

Potém trzy wiersze Danta, pełne cienia,

Ale rozumu, serce twoje chwyta,

Waży, rozbiera. A prawdziwa lekcja,

Która poezji uczy: jest dyssekcja.”

Choć powinienem zacząć od Mickiewicza, ten cytat z 3 księgi Beniowskiego bardziej mi pasuje. W ciągu ostatnich 4 miesięcy było mi dane poznać teatr z każdej możliwej strony. Poznałem, czym jest praca z reżyserem – z genialnym teatralnym reżyserem, i z reżyserem, który do teatru nie powinien się zbliżać(chyba, że od strony widowni). Poznałem, czym jest ciężka praca na tekstem, nad scenami, a z drugiej strony mogłem zobaczyć jak zachowują się aktorzy na „luźnych” próbach. Miałem okazje zasmakować stresu przedpremierowego i zachłysnąć się satysfakcją z płynących od stojącej publiczności braw. Doświadczyłem rozczarowania, gdy ciężka praca nad spektaklem, w recenzjach, określona została, jako zagranie „z palcem w d…„, a z drugiej strony niemal rozkoszowałem się słowami zdziwienia, że „ten spektakl naprawdę bardzo mi się podobał”. Doświadczyłem tego wszystkiego, i choć zawód aktora to w 90% porażki, to chce się z tym zawodzie odnaleźć.

Jednak prawdziwej lekcji teatru doznałem na dzisiejszym rannym spektaklu Dziadów. Spektakl ranny… i to Dziady…więc któż inny mógłby przyjść, jeśli nie…szkoły! A w której klasie przerabia się Dziady? Coś ok 3 gimnazjum. Jeszcze na 5 minut przed rozpoczęciem, sądziłem, że tak dobry spektakl, tak wspaniała literatura, potrafi się obronić. Jednak jak powiedział kiedyś W. Sikora na wstępie kabaretu Potem pt. Wiosna „Mówi się, że prawdziwa sztuka obroni się sama…Ale nie przede mną!„. Gdy po wyłączeniu świateł i puszczeniu pierwszych akordów muzycznych usłyszałem słowa z widowni „Nic nie widać”,   „Kurtyna do góry!”, zaciskałem tylko pięści, w niemal błagalnym geście by ktoś danego delikwenta palnął w łeb i wyrzucił z sali…Cieszę się tylko z tego, że gdy zabrzmiały pierwsze słowa ze sceny widownia, powoli się wyciszała. Nie była to jednak cisza absolutna, bo przy większym wysileniu mógłbym przytoczyć kilka rozmów, odbywających się podczas całego spektaklu… Podczas dzisiejszego spektaklu, niemal czułem jak wszystko, co było w nim wyjątkowe, porywające,  niemal wspaniałe , powoli umiera ( a jeszcze przed nami jutro i pojutrze kolejne ranne spektakle). Nie mogę powiedzieć żeby dzisiejszy spektakl był nieudany, ale w porównaniu do premiery był o 50% słabszy – więc boje się pomyśleć, co z niego zostanie w dalszym czasie.

Gdy myślę o dzisiejszej widowni, jedyne, co do mnie przychodzi to żal. Współczuje tym 15 czy 16 letnim dzieciom, że musiały zostać zaciągnięte do Teatru. Współczuje im, że muszą w tym wieku zmagać się z Dziadami. Ale to przecież nie ich wina. Wina leży po stronie systemu Polskiego szkolnictwa. Jakże inaczej zachowaliby się ci sami 15/16 latkowie, gdyby do Teatru przyszli wieczorem w ramach kółka teatralnego, czy literackiego. Gdyby pójście do Teatru było nagrodą i przywilejem, a nie doskonałą okazją żeby mieć na kilka godzin spokój od nauki szkolnej. Mało jest osób, które chodzą do teatru i wcale się temu nie dziwie, gdy w okresie, gdy młody człowiek mógłby zakochać się w słowie mówionym, zmusza się go do oglądania nudnych dla niego lektur, granych przez czasami równie znudzonych( a raczej przybitych aktorów). Gdy tak będzie się w tym kraju podchodzić do Teatru, nie będę się dziwił, że zastąpi go ogłupiająca i oferująca tanią rozrywkę telewizja czy internet.

Dziś poznałem, czym jest umieranie w Teatrze, i choć pomimo wszystko zawsze cieszy mnie nowe doświadczenie, to przyjmuje je z ciężkim i bolącym sercem.

p.s. Gdyby ktoś chciał zobaczyć spektakl to 09.03  br. gramy go o godz. 18.00. Sądzę, że nie będzie na nim szkół, a aktorzy zapragną dać z siebie wszystko, by uwolnić frustracje spowodowaną poprzednimi spektaklami.

„Dziady” – Jak jest Twoja pierwsza myśl, gdy słyszysz ten tytuł? Mickiewicz, liceum, matura, dramat?
5 Lutego br. w Teatrze Śląskim im S. Wyspiańskiego, w Katowicach swoją premierę miał ten wspaniały dramat Mickiewicza. Pisze wspaniały, gdyż w moim mniemaniu, jest to dzieło, w którym każdy Polak, (ale także każdy człowiek) może odnaleźć wiele bliskich mu myśli i uczuć. Miałem tą wspaniałą okazje uczestniczyć w tym spektaklu ze sceny, przez co tekst Mickiewiczowego dzieła, docierał do mnie, za każdym razem odrywając więcej z swojej głębi.
Cytowany na początku fragment jest mi chyba najbliższy i wywiera na mnie niepohamowane pragnienia życia i działania. Mówi się, że w naszym życiu, to, co najbardziej nas ogranicza, to nasze prywatne umysłowe więzienie. To łańcuchy, które sami sobie zakładamy na nasze życie, na nasze plany i marzenia. My sami pozbawiamy się możliwości spełniania naszych planów, czy to ze strachu przed niepowadzeniem, czy przed reakcją innych na nasze zamiary.
A przecież, każdy z nas „… mógłby, samotny, więziony. Myślą i wiarą, zwalać i podźwigać trony”.
Całkiem inną sprawą jest, gdy „Łotry zdejmą mi tylko z rąk i nóg kajdany, ale wtłoczą na Dusze…”. I choć słowa te wypowiadane są głownie przeciw władzy Moskiewskiej, to jednak tekst ten wydaje mi się tak aktualny w dzisiejszych czasach, jak nigdy. Mówi przecież o pozornej wolności, którą zarywają nam oczy, ludzie, państwa, instytucje – a które jednak nie pozwolą nam się rozwinąć, jeśli nie będzie to dla nich z pożytkiem.

A czy tak samo aktualna nie jest dla współczesnego człowieka Wielka Improwizacja? Nie chce tu rozwodzić się nad każdym akapitem tejże Improwizacji, ale do kilku fragmentów nie sposób się nie odnieść.
„Nie spotkałem Cię dotąd – żeś Ty jest, zgaduję; Niech Cię spotkam i niechaj Twą wyższość uczuję… Milczysz, milczysz!…” Czy w dzisiejszym świecie tak wielu z nas nie zwraca się do Boga z tymi właśnie słowami, z tym wyrzutem? Milczysz…więc nie ma Ciebie. Odejdę to tych co nie milczą. Odejdę w poszukiwaniu kogoś, kogo istnienie da się potwierdzić. Każda religia świata zakłada przekazywanie wiary swym potomnym – przekazywanie, wychowanie w wierze i życie wg. tradycji wiary. Ale czy można przekazać drugiemu coś, w co się nie wierzy? Jak przekazać Miłość Boga, skoro sam jej nie odczuwam? Jak wierzyć, skoro życie tylko brutalnie mną pomiata, i niszczy wszelkie nadzieje? Więc choć, nasi rodzice przekazują nam swoją wiarę, to każdy z nas, w pewnym momencie zada sobie to pytanie: Czy ja wierze? Czy Bóg istnieje? Dlaczego mam wierzyć, skoro Ty tylko milczysz?
Czy nie są to pytania współczesnego człowieka, współczesnego Polaka, (który wiarę przodków ma wtłaczaną od małego)?

Domyślam się, że Dziady zawsze będą w Polkach wzbudzać skrajne odczucia – znienawidzenie przez uczniów, uwielbienie u filologów. W moim sercu na długo Dziady będą zajmować miejsce szczególne. Po pierwsze dzięki uniwersalnych treścią, które mogłem w nich na nowo odkryć. Po drugie, dzięki wspaniałym odegraniu ich przez aktorów z Teatru Śląskiego. Po trzecie, dlatego, że przypomniał mi się mój pierwszy występ w przedstawieniu, w liceum, w którym mogłem zagrać Gustawa i zmierzyć się z słynnym marnym puchem. Teraz, gdy utwierdzam się w postanowieniu bycia aktorem Teatralnym, zrodziło się we mnie pragnienie, aby móc kiedyś wypowiedzieć poniższe słowa, na scenie wypełnionej publicznością, która poszukuje w teatrze oderwania od codziennej intelektualnej schizofrenii nam serwowanej przez media.

„Samotność – cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi?
Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,
Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?
Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi:
Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie;
Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie.
[...]
Czym jest me czucie?
Ach, iskrą tylko!
Czym jest me życie?
Ach, jedną chwilką!
Lecz te, co jutro rykną, czym są dzisiaj gromy? Iskrą tylko.
Czym jest wieków ciąg cały, mnie z dziejów wiadomy?
Jedną chwilką.
Z czego wychodzi cały człowiek, mały światek?
Z iskry tylko.
Czym jest śmierć, co rozprószy myśli mych dostatek?
Jedną chwilką.
Czym był On, póki światy trzymał w swoim łonie?
Iskrą tylko.
Czym będzie wieczność świata, gdy On go pochłonie?
Jedną chwilką.”

Moje serce podzieliło się
A ja nawet nie wiem kiedy
Nie wiem nawet ile razy

Idąc ulicą spotykam Ciebie
I czuje że jego część jest w Tobie
Że część Jego pozostawiłem przy Tobie

Nigdy się pewnie nie zorientujesz
Że ten uśmiech nie jest dla wszystkich
Nie dla wszystkich mam to ciepło w oczach

Mówiłem Ci że jesteś  wyjątkowa
„Piękny komplement, dziękuje” – mówiłaś
Dziękuje mówiłaś, nie wierząc w moje słowa

Zaskoczyło mnie odkrycie tej Miłości
Tej która przypomina mi o pięknie człowieczej duszy.
O pięknie duszy która jest mi bliska

Pewnie nigdy nie będziemy blisko siebie
Nasze ręce, usta i ciała nie złączą się w jedno
Ciała nasze nie złączą się w jedno, jednak…

Kawałek mojego serca zawsze będzie przy Tobie
Możesz na co dzień o tym nie pamiętać
Przypomnisz sobie jednak, gdy spojrzysz w moje oczy.

Widziałem Cię wczoraj
Stałeś z przyjaciółmi
Beztrosko rozmawiałeś
I śmiałeś się do łez

Widziałem Cię wczoraj
Stałeś obok przyjaciół
Nieuważnie rozmawiałeś
I śmiałeś się  – do łez

Widziałem Cię wczoraj
Patrzyłeś na przyjaciół
Poruszałeś wargami
I śmiałeś się przez łzy

Widziałem Cię wczoraj
Samotny wśród przyjaciół
Deklamowałeś wiersze
I ukrywałeś łzy

Widziałem cię wczoraj
Pożegnałeś przyjaciół
Wyszedłeś w ciemną noc
Pozostawiłeś łzy

Widziałem Cię wczoraj
Jak odnalazłeś szczęście
Jak odnalazłeś Miłość
I jak wróciłeś od mnie

Gdzieś pomiędzy mną a Tobą
Tam jest ono, chce być z Tobą
A Ty nie wiesz że tam jest

Pójde zatem po nie sam
Bo już milknie: tam taaataaam
Coraz wolniej, słabiej bije

Moje serce gdzie uciekasz?
Znowu tam na kogoś czekasz
Ono cicho: tam, tatAM

Mam je w sobie cicho bije
Dziwnie. Jakby było czyjeś…
Tam, tataM. tam, TAM!

Ide dalej TAM gdzie Chce
Ono wciąż prowadzi mnie.
Czy źle było memu sercu?

W końcu jestem. Nie wiem gdzie.
Moje serce być tu chce.
Tatam, tatam, TAM.

Stoje. Ty naprzeciw mnie?
Teraz dobrze czuje się.
Słyszę bicie mego serca.

Nagle serca mamy w dłoni
Biją w pięknej dysharmonii.
taTAM, taTAM, taTAM.

Gdzieś pośrodku czterech ścian
Bije serce: tam, tatam.
Tylko, czyje Ono jest…

Pragnę Ci życzyć, odnalezienia w te święta Miłości. Miłości prawdziwej – która nigdy nie odejdzie, nie opuści, zawsze podtrzyma na duchu i każdego ranka będzie budzić słodkim pocałunkiem.
Nie ma co czekać w niepewności. Trzeba nam wszystkim więcej Kochać, a mniej się zastanawiać. Dzisiaj w nocy, na całym świecie ludzie będą świętować narodzenie Jezusa który jest Chrystusem. Jeśli nie wiesz gdzie szukać Miłości, On na pewno Ci pomoże. Mi pomógł odnaleźć Miłość. Odszukać tych którym mogę i powinienem powiedzieć Kocham Cię! On przyszedł do mnie wiele lat temu i nauczył mnie mówić do moich najbliższych Kocham Cię. Dziś podczas „łamania się opłatkiem”, przypomnę im o tym. Lubie to robić, bo choć często muszę powstrzymywać łzy, to ciepło które od nich w takiej chwili bije, jest bezcennym darem.
Dla mnie dziś na nowo narodzi się Chrystus. I choć może być to trudne, postaram się usłyszeć jak mówi o tym że mnie Kocha.

W skrócie(bardzo dużym) fakty przedstawiają się następująco: Harcerze przynieśli i postawili pod pałacem Krzyż, jako symbol, pod którym mogą złączyć się osoby, modlące się po katastrofie smoleńskiej(nikt ich nie zatrzymał, media pokazywały jak to pięknie Polacy/Katolicy, łącza się przy okazji tragedii); jako że ten Krzyż z oczywistych dla mnie względów, nie powinien zostać pod pałacem, została ogłoszona data 03.08.10, oficjalnego przeniesienia Krzyża do kościoła św. Anny, skąd miał On zostać  zabrany przez pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę; w nocy z 2/3 sierpnia tzw. „Obrońcy krzyża” zorganizowali akcje protestu i postanowili sprzeciwić się przeniesieniu Krzyża spod pałacu – przynajmniej, dopóki nie zostanie ogłoszona decyzja o powstaniu pomnika, lub tablicy pamiątkowej na Jego miejsce. Co działo się później wiedzą wszyscy mieszkający w Polsce, mający kontakt z mediami, bez względu na to czy chcieli to wiedzieć czy nie. „Obrońcy krzyża” nie pozwolili przenieść go spod pałacu”, „Moherowa armia pod pałacem”, „Precz z Katolickimi fanatykami”, „Usuńcie wreszcie ten pałac sprzed krzyża” itp.  Rozpoczęła się wojna, a jak wszyscy wiemy, na wojnie nie ma tak naprawdę wygranych – są tylko Ci którzy mniej stracili.

To co najbardziej boli mnie w całej tej sprawie, to że użyto Krzyża dla celów politycznych, dla zaburzenia Jego symbolu wśród polskiego społeczeństwa. Jestem animatorem Ruchu Światło-Życie i 23.05 w święto Zesłania Ducha Świętego, przyjąłem Krzyż animatora Ruchu. Od tego czasu, codziennie zawieszam go na swej piersi, by był widocznym znakiem że Jezus Chrystus, którego symbolem jest On dla mnie, jest w moim życiu najważniejszy. Krzyż ten z jednej strony ma litery greckie FOS-ZOE(światło-życie) ułożone w formie Krzyża, a drugiej strony widnieje napis Agappe -tzn Miłość. I dla mnie Krzyż symbolizuje Miłość Chrystusa, który oddał za nas życie, i którą  to Miłością mamy za zadanie dzielić się z wszystkimi ludźmi.

Jednak  analizując to co działo się pod pałacem, wątpię by „Obrońcy krzyża” wyznawali te same poglądy co ja. Krzyż dla ludzie wierzących jest symbolem zbawienia, widzialnym znakiem którym podpisują się osoby wierzące w najważniejsze z przykazań, Przykazanie Miłości. A ile miłości, poszanowania drugiego, uznania prawa, było pokazywane w ostatnich dniach (myślę, że osobno można by było pisać o tym co było pokazywane przez media, a to co się tam działo)?

Chrześcijanie, a raczej Polscy Katolicy zostali przedstawieni i pokazani, jako skrajni moherowi fanatycy, intelektualni niedorozwoje, których trzeba w tym kraju wytępić. „Precz z kościołem” – można było przeczytać na transparentach wśród protestujących przeciwko protestującym. Całą sytuacje można przyrównać do tego jak kształtuje się Kościół Katolicki w Polsce:
90% ludzi deklarujących się jako katolicy – to Ci wszyscy zebrani pod pałacem. W tym:
10% osób które są tam, klęczą i modlą się za ofiary tragedii i za nasz kraj – to ludzie którzy jako dorośli, inteligentni ludzie wierzą, i Jezus Chrystus jest w ich życiu najważniejszy
20% to „Obrońcy krzyża” którzy broniąc tego konkretnego krzyża, zapomnieli o ogólnym i najważniejszym przesłani tego symbolu – są to osoby w kościele, które najgłośniej wypowiadają się na Jego temat, a które jednocześnie nie wiedzą jaką symbolikę ma krzyż
50% osób to zwolennicy PIS, PO, przeciwnicy „Obrońców”, zwykli gapie, przeciwnicy Kościoła, rządu – a w kościele to  tzw. „wierzący  niepraktykujący”, którzy zazwyczaj mają gdzieś to co dzieje się w kościele, ale gdy zaczyna się jakaś akcja, przychodzą, zabierają głos i głośno mówią o tym co w kościele jest złe, co należy zmienić i papież jest homoseksualistą
Pozostałe 10 %, nie uczestniczy w tych wydarzeniach, bo nie ma zamiaru opowiadać się ani za jedną, ani za drugą stroną, którzy  wolą nie wypowiadać się na tematy, w których nie da się odszukać prawdy.

Nie wiem kto sterował nagłośnieniem całej tej sprawy, jakie miał w tym intencje. Ktokolwiek to robił, jednio jest dla mnie pewne – bardzo skutecznie wykorzystał to że w Polsce 90% osób deklaruje przynależność do Kościoła Katolickiego, ale w tych 90% jest tylko kilka procent które potrafią w razie zagrożenia zabrać ważny głos, a niestety w tych kilka procentach jest tylko kilkanaście osób, które swój głos mogą zaprezentować całemu społeczeństwu. Na potwierdzenie przytoczę słowa posłanki PO Joanny Muchy „Jeśli media stracą zainteresowanie sprawą, konflikt wygaśnie samoistnie.”.

Wracając jednak do samego symbolu Krzyża, który uważam że najbardziej ucierpiał w całej tej sprawie. Gdy modliłem się dzisiaj Liturgią Godzin, moją uwagę przykuły słowa z Rz 14; 19 „ Starajmy się więc o to, co służy sprawie pokoju i wzajemnemu zbudowaniu”. O tym zadaniu chyba zapomnieli prawie wszyscy ludzie znajdujący się pod pałacem. Na pewno nie mówiły o tym media, karmiąc nas nagraniami i relacjami z bójek o krzyż pod pałacem. Zapomnieli o tym także przełożeni Kościoła, nie dając jednoznacznej i mocnej wypowiedzi na zaistniałą sytuacje. Zapomnieliśmy o tym i my, którzy ani razu nie pomodliliśmy się o godne uczczenie Godła Chrześcijańskiego jakim jest Krzyż.

Krzyż nie jest dla mnie symbolem cierpienia, smutku i bólu. Krzyż jest dla mnie przypomnieniem, że Jezus Chrystus umarł dla mnie z Miłości. Jego Miłość nigdy nie ustaje, On zawsze się o mnie troszczy. Spójrzcie teraz na krzyż. Wisi na nim Chrystus, z ramionami wyciągniętymi do ciebie i mówi „Nie bój się, podejdź do mnie i wtul  się w me wyciągnięte ramiona”!

p.s. A co dalej powinno stać się z tym krzyżem? Jak dla mnie powinien zostać z sposób godny zniszczony, bo umieszczanie go w jakimkolwiek kościele, by stał się kolejnym punktem na planie wycieczek po Warszawie, to hańba dla chrześcijan: „A oto krzyż sprzed pałacu prezydenckiego, o który w 2010 roku toczyły się prawdziwe regularne walki” – umieszczenie tego krzyża, byłoby dla mnie obrazą ofiary Jezusa Chrystusa.

]]> http://gladiuspl.wordpress.com/2010/08/12/godlo-chrzescijanstwa/feed/ 2 gladiuspl Krzyż Animatorski 3d http://gladiuspl.wordpress.com/2010/03/08/godnosc-kobiety/ http://gladiuspl.wordpress.com/2010/03/08/godnosc-kobiety/#comments Mon, 08 Mar 2010 21:51:42 +0000 gladiuspl http://gladiuspl.wordpress.com/?p=38 ]]>

Dzisiejszy dzień jest w pewien sposób wyjątkowy. Dzień Kobiet. Dzień w którym wg mnie, powinno się zadawać pytania, o Godność współczesnej Kobiety.

Ale czym jest godność? Mój wykładowca etyki podawał nam że, godność można podzielić na dwa zasadnicze aspekty:

Godność osobowa ma charakter bytowy, ponieważ odnosi się do każdego człowieka, z samej racji bycia człowiekiem. Człowiek ten, jest zdolny moralnie wartościować, na podstawie swej rozumności i wolności.

Godność osobowościowa odnosi się do podjętego przez osobę trudu i wiąże się z rozwojem, dbaniem o swoją godność osobową.

Gdy myślę o godności Kobiety, najpierw przychodzą mi do głowy przykłady, które dla mnie tą godność niszczą:
- kobieta jako tylko i wyłącznie obiekt seksualny – pół nagie kobiety w filmach i reklamach, kobiety „reklamujące” nowe samochody, modelki(90-60-90), panie pozujące do kolorowych czasopism; A co za tym idzie: pornografia, prostytucja, wyśmiewanie dziewictwa i macierzyństwa.
- kobieta, która przeklina. Wybaczcie drogie panie, ale jako facet, potrafię jeszcze zrozumieć innych facetów którzy często…nie zwracają uwagi co i przy kim mówią. Ale gdy słyszę jakąkolwiek kobietę które klnie jak szewc, to coś się we mnie niezgadza, jakiś mój wewnętrzny kompas zostaje rozbiegunowany.
- kobieta–>osoba o niskiej samoocenie. Swego czasu lubiłem, zadawać ludziom pytanie: oceń siebie w skali od 1 (jestem do niczego) do 10(jestem wspaniały/a). Odpowiedzi pań, były w ok 75 % miedzy 3 a 4. Dziwiłem się bo jak przyszło mi do głowy to pytanie, myślałem że raczej mało kto powinien dać mniej niż 5. Pięć to przecież 50% – raz jest lepiej raz gorzej, raz na wozie, raz pod wozem…a może tak myślę bo nie rozumiem pesymistów…

Sądzę że każdy z panów, potrafiłby podać jeszcze inne przykłady, gdzie widząc kobietę, w żadnym wypadku nie przychodzi mu do głowy słowo Godność. Ale chyba nie ma się czemu dziwić. W końcu jeśli kobieta sama nie zadba o swoją godność, to trudno oczekiwać by inni o Nią zadbali.

A może w tym przejawia się Wolność współczesnych kobiet, że mogą robić wszystko nie patrząc na nikogo, a nawet na własną płciowość?

Na koniec piosenka. Piosenka która jest mi bliska, bo gdy ją słyszę uświadamiam sobie na nowo, że nie jest ważne, jak wyglądam, ile mam do siebie szacunku, ile złego się podziało w moim życiu,  zawsze jest nadzieja, zawsze mam w sobie piękno. http://www.youtube.com/watch?v=wzsUFqZUxeo

Filed under: Rózne takie mysli ]]> http://gladiuspl.wordpress.com/2010/03/08/godnosc-kobiety/feed/ 8 gladiuspl http://gladiuspl.wordpress.com/2010/03/02/sacrumprofanum/ http://gladiuspl.wordpress.com/2010/03/02/sacrumprofanum/#comments Tue, 02 Mar 2010 18:10:02 +0000 gladiuspl http://gladiuspl.wordpress.com/?p=32 ]]> Kilka dni temu mój dobry kolega, (podczas przerwy w próbie spektaklu), postanowił wyrwać mnie z zamyślenia o opowiedział mi kawał. Nie będę go podawał w całości, zaznaczę tylko o czym on był. Otóż wisi sobie Jezus na krzyżu i przeklinając próbuje odstraszyć jakieś zwierzątka skąd krzyża. Tymi zwierzątkami okazują się bobry, które gryzą krzyż. W końcu się im to udaje i Jezus zostaje krzyżem przygnieciony.

Gdy skończył stwierdziłem, że tan kawał nie jest śmieszny, a On na to że: „dla niektórych jest”. Gdy teraz o tym myślę, to ja nie miałem racji a On ją miał. Bo rzeczywiście dla niektórych taki kawał może być śmieszny. Opisuje przecież fakt wszystkim znany i …alternatywne Jego zakończenie – przez co spełnia wymogi kawału. Jest w nim nawet element fantastyczny – bo o ile mi wiadomo w Jerozolimie trudno spotkać bobra…

Tak więc mój kolega miał racje, ten kawał może być dla niektórych śmieszny. Co więc powinienem mu powiedzieć? Że mnie On nie śmieszy? Tak było by chyba mądrzej. Ale przy okazji tego kawału, zacząłem zastanawiać się czy w dzisiejszym świecie, istnieje jeszcze rozgraniczenie, między sacrum a profanum? (przy okazji chyba warto zaznaczyć, że ten mój znajomy, określa się mianem Agnostyka.).

Słownik Języka Polskiego określa SACRUM jako sferę rzeczy świętych.  Natomiast ŚWIĘTOŚĆ to: to, co jest otoczone czcią i szacunkiem. PROFANUM  zaś to: rzeczy świeckie w przeciwieństwie do rzeczy świętych. Wikipedia podaje ponadto że PROFANUM to sfera świeckości, przeciwieństwo sacrum – sfery świętej. W sferze tej odbywają się wszystkie codzienne wydarzenia z życia człowieka.

Idąc analogicznie za tymi definicjami. Sfera sacrum, to ta którą otacza się czcią i szacunkiem. A więc taka która nie jest nam obojętna, o którą chcemy się troszczyć, by nie została zbrukana i zhańbiona. To ta sfera, do której podchodzimy w pewnym wyciszeniu, bo wiemy że nie stykamy się z czymś zwyczajnym. To zaś, co jest określane jako profanum, to…przeciwieństwo? Może lepiej brzmiałoby, że to ta sfera zwyczajna, codzienna, szara i matowa(a nie koniecznie czarna). To sfera w której codziennie się obracamy, rzadko kiedy zwracając na nią uwagę.

Czy jednak istnieją jeszcze dla nas sfery sacrum, a co za tym idzie i profanum – bo przecież bez jednoznacznego wyznaczenia tej pierwszej, ta druga także straci swój sens. Kiedyś taką niezaprzeczalną sferą była religia. Ale czy nadal taką jest? Za obrażenie Islamu, bezczeszczenie Koranu, na osobę zostaje wydany wyrok śmierci, a każdy muzułmanin, który by go wykonał, zostałby ogłoszony bohaterem, jeśli nie świętym(taka sytuacja spotkała Salmana Rushdie, laureata literackiej nagrody Nobla, który po dziś dzień musi się okrywać pod ciągłą ochroną). Tak jest w Islamie, a co na to Chrześcijanie, Katolicy? W końcu mówi się o nas Katolikach, że można przy nas bez obaw obrażać Kościół i Boga i nawet nie zareagujemy.

Nie mogę powiedzieć że kawał mojego kolegi „obraził moje uczucia Religijne”, bo samo to hasło jest dla mnie niejednoznaczne. Jednak sfera Religii, tego w co wierze, jest dla mnie ważna – otaczam ją czcią i szacunkiem. Nie mówię też że dla każdego tak musi być(przecież jesteśmy ludźmi wolnymi i nic nie musimy), ale czy nie można już oczekiwać od innych odrobiny szacunku dla tego w co inni wierzą? Moja mama nazywa to elementarnym dobrym wychowaniem, ja cieszyłbym się gdyby pozostał przynajmniej takt. Pewne wyczucie tego co można, a czego już nie powinno się mówić.

Jest to dla mnie osobistą tragedią, gdy widzę jak  coraz częściej przestajemy mówić o wartościach podstawowych, niezmiennych, elementarnych, a zaczynamy twierdzić że wszystko jest względne. Wszystko zależny od tego gdzie jestem, w jakiej sytuacji się znajduje. Po się ograniczać, skoro wszystko mi można?

Gdy byłem w weekend na Oazie Modlitwy z młodymi ministrantami, długo trwało zanim przyzwyczaili się, że kaplica to miejsce szczególne, w którym wypada zachować ciszę, po którym się nie biega i nie rozmawia z kolegami. Od tego wszystkiego jest miejsce poza kaplicą. Było to dla nich miejsce Sacrum.

Moim osobistym zdaniem bardzo ważne jest zachowanie takich miejsc, a nawet takich tematów(nie chodzi o to żeby o nich nie rozmawiać(wręcz przeciwnie), ale by rozmawiać nie byle jak). Takim sacrum dla niektórych może być Kościół, sfera wiary, takim miejscem w Polsce jest np. Teatr(ubieramy się odświętnie i zachowujemy całkiem inaczej niż w kinie). Takie miejsca ma każdy z nas: czy to ulubione miejsce w lesie, zatoka nad morzem, drzewo nad jeziorem, własny kąt którym nie chcemy się dzielić. Miejsce w którym odpoczywamy od zgiełku, hałasu i nieustannego biegu. Miejsca i sprawy, które jeśli byśmy utracili, stalibyśmy się ubożsi na duchu.

Mam ciągle w sobie nadzieje że, na świecie zawsze pozostaną rzeczy Sacrum. Że to co godne czci dla jednych ludzi, spotka się z szacunkiem u ludzi drugich.

„Bo przecież tragedia ma miejsce tylko wówczas, kiedy jesteśmy świadkami zagłady wartości obiektywnie sprawdzonych, tych, które zasadzają się na wynalezionej przez człowieka definicji dobra i zła, normalności i szaleństwa”. – Gustaw Holubek